Fitness als 35 plusser draait niet om rustiger aan doen. Het draait om slimmer trainen, goed herstellen en begrijpen wat jouw lichaam nodig heeft.

Misschien herken je het wel. Vroeger kon je een avond slecht slapen, de volgende dag gaan trainen en er eigenlijk nauwelijks bij stilstaan. Je at wat er voorbijkwam, ging een paar keer per week naar de sportschool en het kwam allemaal wel goed.

Na je 35e kan dat anders voelen.

Een schouder die wat sneller protesteert. Een stijve rug na een dag werken. Spierpijn die nét wat langer blijft hangen. Een paar kilo die er makkelijker bij lijken te komen dan eraf gaan. En als je dan online gaat zoeken, krijg je al snel het idee dat na je 40e je hormonen instorten, je stofwisseling stopt en spiermassa opbouwen bijna onmogelijk wordt.

Gelukkig ligt het een stuk genuanceerder.

Je bent misschien geen 20 meer. Maar je lichaam is absoluut nog in staat om sterker, fitter en gespierder te worden.

Sterker nog: juist na je 35e wordt krachttraining steeds waardevoller.

Wat verandert er werkelijk als je ouder wordt?

Vanaf middelbare leeftijd vinden er geleidelijk veranderingen plaats in onder andere spiermassa, spierfunctie en herstelvermogen. Maar leeftijd is maar een deel van het verhaal.

Kijk eens naar wat er in het dagelijks leven vaak óók verandert.

We zitten meer. Hebben een drukke baan. Een gezin. Meer verantwoordelijkheden. Slapen soms te weinig. Bewegen gedurende de dag minder dan vroeger en hebben misschien inmiddels een oude knie-, rug- of schouderklacht waar we rekening mee moeten houden.

En toch krijgt vaak alleen de leeftijd de schuld.

Ook je energieverbruik verandert lang niet zo spectaculair rond je 35e of 40e als soms wordt beweerd. Onderzoek naar het dagelijkse energieverbruik over de levensloop laat zien dat het voor volwassenen van ongeveer 20 tot 60 jaar verrassend stabiel blijft wanneer rekening wordt gehouden met lichaamsgrootte en lichaamssamenstelling.[1]

Dat betekent niet dat er niets verandert. Maar die extra kilo’s rond je 40e zijn dus niet automatisch het gevolg van een stofwisseling die ineens “kapot” is.

Leefstijl speelt een enorme rol.

Spiermassa wordt juist belangrijker

Spieren zijn niet alleen belangrijk omdat ze ervoor zorgen dat je er gespierd uitziet.

Ze zorgen ervoor dat je kunt tillen, traplopen, wandelen, sporten en jezelf kunt opvangen als je struikelt. Kracht en spiermassa dragen bij aan je fysieke zelfstandigheid en belastbaarheid.

Naarmate we ouder worden, neemt zonder voldoende prikkel uiteindelijk de kans op verlies van spiermassa en spierkracht toe. Krachttraining is één van de belangrijkste middelen die we hebben om dat proces tegen te gaan.[2]

En nee: met 40, 50 of zelfs 60 ben je niet te oud om nog spiermassa op te bouwen.

Spiermassa opbouwen na je 40e is nog steeds mogelijk.

Je spieren reageren nog steeds op trainingsprikkels. Alleen wordt het steeds belangrijker dat die prikkel goed gedoseerd is en dat je lichaam vervolgens voldoende gelegenheid krijgt om ervan te herstellen.

Meer trainen is daarom niet automatisch beter trainen.

Krachttraining 40 plus: niet per se lichter, wél slimmer

Ik geloof niet in het idee dat je vanaf je 40e alleen nog voorzichtig met lichte gewichtjes moet trainen.

Wel geloof ik steeds meer in kwaliteit boven ego.

Een gewicht kiezen waarmee je een oefening technisch goed kunt uitvoeren. De spier daadwerkelijk belasten die je wilt trainen. Gecontroleerd bewegen. De belasting geleidelijk verhogen. En herkennen wanneer iets normale trainingsvermoeidheid is en wanneer je lichaam je vertelt dat er iets niet goed gaat.

Dat is iets anders dan koste wat kost hetzelfde gewicht willen verplaatsen als tien jaar geleden.

Een goede training hoeft je niet volledig te slopen om effectief te zijn.

Voor fitness 35 plus kijk ik daarom liever naar de totale belasting: wat doe je in de sportschool, hoe actief ben je daarnaast, hoeveel stress ervaar je, hoe slaap je en hoeveel tijd krijgt je lichaam om te herstellen?

Je lichaam kent namelijk geen aparte agenda voor werkstress en trainingsstress.

Alles komt uiteindelijk bij hetzelfde lichaam terecht.

En wat als je al blessures of klachten hebt?

Dit vind ik misschien wel één van de belangrijkste onderwerpen voor sporters boven de 35.

Ergens een pijntje hebben betekent niet automatisch dat je moet stoppen met trainen.

Maar doorgaan alsof er niets aan de hand is, is ook niet altijd verstandig.

Een knieklacht kan bijvoorbeeld betekenen dat een bepaalde oefening op dit moment niet prettig gaat. Dat wil niet zeggen dat je hele onderlichaam niet meer getraind kan worden. Soms kan een andere oefening, bewegingsuitslag, trainingsbelasting of opbouw ervoor zorgen dat trainen wél mogelijk blijft.

Daarom wil ik niet alleen weten waar het pijn doet, maar vooral ook kijken naar hoe iemand beweegt, wat iemand belastbaar maakt en waar een klacht mogelijk mee samenhangt.

En zodra ik denk: dit is meer dan iets wat ik binnen fitnessbegeleiding moet proberen op te lossen, hoort daar voor mij ook bij dat ik iemand doorverwijs naar een fysiotherapeut of andere deskundige.

Goed coachen betekent wat mij betreft óók weten waar je eigen grens ligt.

Voeding doet meer dan alleen je gewicht bepalen

Bij afvallen wordt voeding vaak teruggebracht tot één rekensom:

calorieën erin versus calorieën eruit.

Voor verandering van lichaamsgewicht is de energiebalans inderdaad fundamenteel. Maar voor gezondheid, trainingsprestaties en herstel vertelt alleen het aantal calorieën niet het hele verhaal.

Het maakt uit waar die energie vandaan komt.

Krijg je voldoende eiwitten binnen? Genoeg groente en fruit? Vezels? Essentiële vetzuren? Vitaminen en mineralen? En krijg je voldoende koolhydraten binnen om je trainingen en dagelijkse activiteiten te ondersteunen?

En minstens zo belangrijk: hoe consequent is je voedingspatroon?

Maandag 1.500 calorieën, zaterdag 3.500?

Dit zie je regelmatig bij mensen die willen afvallen.

Na het weekend gaat de knop om.

Maandag heel weinig eten. Dinsdag opnieuw streng. Misschien maaltijden overslaan omdat de weegschaal tegenviel.

Vervolgens komt er een drukke werkdag, een zware training of een sociale gelegenheid. De honger neemt toe en aan het einde van de week wordt er ineens veel meer gegeten.

Bijvoorbeeld de ene dag 1.500 calorieën en een andere dag 3.500.

Het is belangrijk om daar geen verkeerde conclusie aan te verbinden. Je lichaam raakt niet onmiddellijk “hormonaal ontregeld” omdat je één dag meer of minder eet.

Maar langdurig of herhaaldelijk te weinig energie binnenkrijgen kan wel degelijk gevolgen hebben.

Een lage energiebeschikbaarheid kan verschillende fysiologische processen beïnvloeden, waaronder hormoonfunctie, botgezondheid, herstel, immuunfunctie en prestaties.[3]

Daarnaast beïnvloeden slaap, stress, beweging en voeding processen die betrokken zijn bij onder andere honger, verzadiging, herstel en energiegebruik.

Je lichaam is geen simpele calorieteller.

Hormonen: belangrijk, maar geen magische verklaring

Zeker vanaf je 35e of 40e kom je online allerlei verhalen tegen over testosteron, cortisol, insuline en bij vrouwen de overgang.

Hormonen zijn absoluut belangrijk.

Training is zelf al een fysiologische prikkel. Voeding bepaalt vervolgens mede welke bouwstoffen en hoeveel energie beschikbaar zijn voor herstel. Slaap heeft invloed op verschillende hormonale en metabole processen. En langdurige stress kan eveneens effect hebben op hoe je je voelt, herstelt en presteert.

Bij mannen verandert de hormoonhuishouding eveneens met de leeftijd, maar ook daar geldt dat leeftijd niet de enige factor is.

Daarom ben ik geen voorstander van alles verklaren met:

“Het zijn mijn hormonen.”

Maar ook niet van:

“Het zijn gewoon calorieën, dus eet maar minder.”

De werkelijkheid zit daar tussenin.

Training, voeding, slaap, stress, leeftijd, hormonen en je dagelijkse leefstijl beïnvloeden elkaar.

Juist daarom moet je naar het totaalplaatje kijken.

Afvallen na je 40e hoeft niet extreem

Als je wilt afvallen, heb je uiteindelijk een energietekort nodig.

Maar een groter tekort is niet automatisch een beter tekort.

Een extreem voedingsschema dat je drie weken kunt volhouden heeft weinig waarde als je daarna weer terugvalt in je oude patroon.

Ik heb veel liever dat iemand leert om redelijk constant te eten, voldoende eiwitten binnen te krijgen, krachttraining te blijven doen en ruimte te houden voor een etentje of een verjaardag.

Een dag wat meer eten is geen probleem.

Een dag wat minder trouwens ook niet.

Het gaat om het patroon over langere tijd.

Daarom kijk ik bij afvallen na je 40e liever naar weken en maanden dan naar één perfecte maandag.

En dan misschien wel de belangrijkste factor: je normale leven

Je kunt het perfecte trainingsschema maken.

Je kunt precies berekenen hoeveel calorieën, eiwitten, koolhydraten en vetten iemand nodig heeft.

Maar als iemand drie kinderen heeft, veertig uur werkt, slecht slaapt en maximaal twee keer per week een uur kan trainen, heb je niets aan een programma dat vijf trainingen per week voorschrijft.

Een goed plan moet passen bij de persoon.

Misschien kun je twee keer per week trainen. Prima. Dan zorgen we ervoor dat die twee trainingen goed zijn.

Misschien lukt het doordeweeks uitstekend met voeding, maar wil je zaterdagavond met vrienden uit eten. Ook prima. Dan bouwen we daaromheen.

Misschien heb je een oude rugblessure waardoor bepaalde oefeningen niet prettig voelen. Dan zoeken we naar wat wél kan.

Gezonder leven moet onderdeel worden van je leven. Niet je hele leven overnemen.

Je bent geen 20 meer. Gebruik dat in je voordeel.

Ouder worden heeft namelijk ook een voordeel.

Je kent jezelf beter.

Je weet waarschijnlijk inmiddels dat een wonderdieet geen wonder is. Dat een sixpack in zes weken vooral goed werkt in advertenties. En misschien heb je ondertussen ook geleerd dat jezelf iedere training volledig kapotmaken niet automatisch betekent dat je goed hebt getraind.

Met ervaring kun je betere keuzes maken.

Train met aandacht. Bouw kracht op. Zorg voor voldoende eiwitten en energie. Slaap. Beweeg. Houd rekening met klachten zonder jezelf direct af te schrijven. En kijk vooral naar wat je maanden en jaren kunt volhouden.

Want uiteindelijk wil ik niet dat je zes weken perfect bezig bent.

Ik wil dat je over zes maanden sterker bent.

En over zes jaar nog steeds traint.

Dat is voor mij Sterker met Ervaring.

—

Bronnen

[1] Pontzer H, Yamada Y, Sagayama H, et al. Daily energy expenditure through the human life course. Science. 2021;373(6556):808–812.

Grootschalig onderzoek naar het totale dagelijkse energieverbruik gedurende de levensloop. Het onderzoek laat onder andere zien dat het voor lichaamsgrootte gecorrigeerde energieverbruik tijdens een groot deel van de volwassen levensfase relatief stabiel blijft.

[2] Fragala MS, Cadore EL, Dorgo S, et al. Resistance Training for Older Adults: Position Statement From the National Strength and Conditioning Association. Journal of Strength and Conditioning Research. 2019;33(8):2019–2052.

Position statement over krachttraining bij volwassenen op hogere leeftijd en de rol ervan bij onder andere spierkracht, spiermassa, fysiek functioneren en behoud van zelfstandigheid.

[3] Mountjoy M, Ackerman KE, Bailey DM, et al. 2023 International Olympic Committee’s (IOC) consensus statement on Relative Energy Deficiency in Sport (REDs). British Journal of Sports Medicine. 2023;57:1073–1097.

Internationale consensus over lage energiebeschikbaarheid en de mogelijke gevolgen daarvan voor onder andere hormonale en metabole functies, botgezondheid, immuunsysteem, herstel en sportprestaties.

[4] The North American Menopause Society. The 2022 hormone therapy position statement of The North American Menopause Society. Menopause. 2022;29(7):767–794.

Position statement over de menopauze en de fysiologische veranderingen die samenhangen met veranderingen in de hormoonhuishouding bij vrouwen.

Een pijnlijke knie, een schouder die opspeelt of een rug die ineens niet meer wil wat jij wilt. De eerste reactie is vaak logisch:

Dan maar even niet trainen.

Soms is dat inderdaad verstandig. Maar volledige rust is lang niet bij iedere klacht de beste oplossing.

Sterker nog: bij verschillende langdurige klachten aan spieren en gewrichten is bewegen en gericht oefenen juist een belangrijk onderdeel van de behandeling. [1,2]

De kunst zit vooral in wat je doet, hoeveel je doet en hoe je de belasting opbouwt.

En precies daar vind ik trainen met blessures interessant.

Pijn betekent niet automatisch stoppen met bewegen

Laat ik vooropstellen dat pijn serieus genomen moet worden.

Ik ben absoluut geen voorstander van “even door de pijn heen bijten” omdat een oefening nu eenmaal op het schema staat.

Maar het andere uiterste – helemaal niet meer bewegen – is ook lang niet altijd nodig.

Bij bijvoorbeeld artrose wordt gerichte oefentherapie juist aanbevolen. Spierversterkende oefeningen en aerobe training kunnen helpen om lichamelijk functioneren te verbeteren en pijn te verminderen. [2,4]

Ook bij chronische lage-rugpijn is blijven bewegen belangrijk. Internationale richtlijnen adviseren onder andere oefenprogramma’s en stimuleren mensen om, waar mogelijk, actief te blijven. [1]

Dat betekent natuurlijk niet dat iedere blessure hetzelfde behandeld kan worden.

Een acute spierscheuring is iets anders dan artrose. Een breuk is iets anders dan langdurige lage-rugpijn. En nieuwe, onverklaarde pijn vraagt om een andere aanpak dan een klacht die al beoordeeld is.

Daarom begint verantwoord trainen met weten waar je mee te maken hebt en wat op dat moment verantwoord is.

Belastbaarheid is voor mij het sleutelwoord

Ons lichaam kan zich aanpassen aan belasting.

Dat is uiteindelijk één van de principes waarop krachttraining werkt. Door spieren regelmatig te belasten kunnen onder andere spierkracht en spiermassa toenemen.

Maar die belasting moet wel passen bij wat iemand op dat moment aankan.

Bij iemand met een blessure of langdurige klacht wordt dat nog belangrijker.

De vraag is dan niet alleen:

“Welke oefening kan ik doen?”

Maar vooral:

“Welke belasting kan mijn lichaam op dit moment verdragen?”

Misschien lukt een bepaalde oefening niet meer met het gewicht waarmee je hem voorheen uitvoerde, maar wel met minder gewicht.

Misschien geeft een bepaalde bewegingsuitslag klachten, terwijl een aangepaste variant beter gaat.

Of misschien is een andere oefening voor dezelfde spiergroep op dat moment prettiger.

Dat is geen mislukte training.

Dat is de training aanpassen aan de huidige belastbaarheid.

En vervolgens kijk je of je die belasting stap voor stap weer kunt opbouwen.

En dan is er nog fascia

Naast spieren, pezen en gewrichten speelt ook fascia een rol bij bewegen. Fascia is een netwerk van bindweefsel dat door het hele lichaam loopt en onder andere huid, spieren en gewrichten met elkaar verbindt.

Lange tijd werd fascia vooral gezien als een soort verpakking rondom spieren. Inmiddels weten we dat het veel meer is dan dat. Fascia bevat onder andere zenuwuiteinden, draagt bij aan de overdracht van krachten en reageert zelf ook op mechanische belasting [5].

Dat laatste vind ik interessant als we het hebben over trainen met een blessure. Spieren én het omliggende bindweefsel passen zich namelijk aan belasting aan. Trek- en schuifkrachten zorgen op celniveau voor signalen die betrokken zijn bij de aanpassing en het herstel van deze weefsels.

Bij langdurige lage-rugpijn zijn bijvoorbeeld veranderingen gevonden in de dikte en beweeglijkheid van de fascia in de onderrug. Of deze veranderingen oorzaak of gevolg zijn van de rugpijn is nog niet volledig duidelijk [5].

Ook hier geldt daarom: belasting is niet per definitie slecht. De juiste belasting kan juist onderdeel zijn van het proces waarmee weefsel zich aanpast.

Rust is niet hetzelfde als herstel

Er zijn absoluut situaties waarin tijdelijk minder belasten nodig is. Zeker na een acute blessure kan het verstandig zijn om een beschadigde structuur eerst rust te geven of de belasting sterk te verminderen.

Maar dat betekent niet automatisch dat je wekenlang helemaal niets meer moet doen.

Langdurige inactiviteit heeft namelijk ook gevolgen. Wanneer spieren langere tijd onvoldoende worden belast, kunnen spiermassa en spierkracht afnemen. Ook de algemene lichamelijke belastbaarheid kan achteruitgaan.

Daarom vind ik de vraag:

“Mag ik nog trainen?”

vaak minder interessant dan:

“Wat kan ik nog wél doen?”

Kun je een bepaalde knieoefening niet uitvoeren? Dan kunnen er misschien andere manieren zijn om je benen of heupen te trainen.

Speelt je schouder op bij één specifieke beweging? Dan betekent dat niet automatisch dat iedere oefening voor het bovenlichaam onmogelijk is.

En heb je langdurige rugklachten? Dan betekent dat zeker niet automatisch dat krachttraining verboden terrein is. Bij chronische primaire lage-rugpijn worden oefenprogramma’s juist aanbevolen als onderdeel van de behandeling. [1]

Het doel is niet koste wat kost je oude schema blijven uitvoeren.

Het doel is om, wanneer dat verantwoord is, actief te blijven en van daaruit de belastbaarheid weer op te bouwen.

Maar pijn is toch een waarschuwing van het lichaam?

Ja. Pijn heeft onder andere een beschermende functie.

Maar pijn is ingewikkelder dan:

meer pijn = meer schade.

Pijn is een persoonlijke ervaring en wordt beïnvloed door verschillende biologische, psychologische en sociale factoren. Pijn en de activiteit van pijnreceptoren – nociceptie – zijn bovendien niet hetzelfde. [3]

Zeker bij langdurige pijnklachten is de hoeveelheid pijn daarom niet altijd rechtstreeks gekoppeld aan de hoeveelheid schade in een spier, gewricht of ander weefsel. [3]

Dat betekent nadrukkelijk niet dat pijn “tussen je oren zit”.

De pijn is echt.

Maar het betekent wel dat pijn niet altijd een goede meetlat is om te bepalen hoeveel lichamelijke schade er aanwezig is.

Bij sommige aandoeningen kan bewegen zelfs tijdelijk wat ongemak veroorzaken terwijl het op langere termijn juist bijdraagt aan beter functioneren en minder klachten.

Een goed voorbeeld daarvan is artrose. Bij het starten met oefentherapie kan gewrichtspijn aanvankelijk wat toenemen. Toch adviseren richtlijnen om regelmatig te blijven oefenen, omdat dit op langere termijn voordelen kan hebben voor pijn, functioneren en kwaliteit van leven. [2,4]

Dat is iets heel anders dan zomaar door hevige of onverklaarde pijn heen trainen.

Eerst weten wat er aan de hand is

Hier ligt voor mij ook een belangrijke grens als coach.

Wanneer iemand bij mij komt met nieuwe of onverklaarde pijnklachten, is het niet mijn taak om daar zelf een medische diagnose aan te hangen.

Daar zijn artsen en fysiotherapeuten voor.

Wanneer duidelijk is wat iemand heeft en bewegen verantwoord is, ontstaat er voor mij een andere vraag:

Hoe kunnen we de training zo aanpassen dat iemand verantwoord kan blijven bewegen en stap voor stap sterker kan worden?

Dát is het gebied waarin ik mensen beter wil leren begeleiden.

Wanneer moet je niet zomaar doortrainen?

Blijven bewegen is dus vaak verstandig.

Maar dat betekent absoluut niet dat je bij iedere pijnklacht gewoon moet blijven trainen.

Er zijn situaties waarin een klacht eerst beoordeeld moet worden. Denk bijvoorbeeld aan:
– hevige pijn die plotseling ontstaat of snel erger wordt,
– pijn na een serieus trauma,
– koorts of je duidelijk ziek voelen in combinatie met de klacht,
– plotseling of toenemend krachtsverlies,
– nieuwe of snel toenemende gevoelsstoornissen of plotseling ontstane problemen met lopen of bewegen.

Bij rugklachten zijn er daarnaast symptomen waarbij direct medische beoordeling nodig is. Denk bijvoorbeeld aan nieuwe problemen met plassen of ontlasting, gevoelloosheid rond de geslachtsdelen of anus, of ernstige of toenemende zwakte of gevoelloosheid in beide benen.

Dat zijn geen situaties waarin je denkt:

“We proberen gewoon even een andere oefening.”

Dan moet eerst worden beoordeeld wat er aan de hand is.

Dat vind ik óók onderdeel van goede begeleiding.

Weten wanneer iemand kan trainen is belangrijk. Weten wanneer iemand eerst naar een zorgprofessional moet misschien nog wel belangrijker.

Niet trainen rondom de klacht, maar trainen met de persoon

Wat ik vooral wil voorkomen, is dat iemand jarenlang denkt:

“Ik heb een slechte rug, dus ik kan niet trainen.”

Of:

“Ik heb artrose in mijn knie, dus krachttraining is niets voor mij.”

Een diagnose zegt namelijk niet automatisch wat iemand nog kan.

Bij artrose is therapeutische oefening juist een belangrijke behandeling. De training moet daarbij worden afgestemd op de behoeften en mogelijkheden van de persoon. [2,4]

Maar dat betekent niet dat iedereen met artrose hetzelfde trainingsschema moet krijgen.

De ene persoon kan een bepaalde oefening prima uitvoeren, terwijl dezelfde oefening voor iemand anders op dat moment niet geschikt is.

Daarom geloof ik ook hier niet in een standaard schema.

Je kijkt naar de persoon, de klacht, ervaring, doelen en huidige belastbaarheid. Vervolgens zoek je naar oefeningen en een belasting die daarbij passen.

En van daaruit ga je verder.

Soms betekent progressie meer gewicht.

Maar progressie kan ook betekenen dat iemand een beweging weer durft uit te voeren. Dat iemand makkelijker uit een stoel komt. Verder kan wandelen. Meer vertrouwen krijgt in zijn lichaam. Of activiteiten weer kan uitvoeren die eerder niet lukten.

Ook dat is progressie.

Daarom ga ik mij verder verdiepen in Medische Fitness

Dit is ook een onderwerp waarin ik mezelf verder wil ontwikkelen.

In november ga ik daarom de opleiding Medische Fitness volgen, met specifieke aandacht voor onder andere rug-, schouder- en knieklachten.

Niet omdat ik fysiotherapeut wil worden.

En ook niet omdat ik daarna medische diagnoses ga stellen. Dat is mijn vak niet.

Ik wil juist beter begrijpen wat verschillende blessures en aandoeningen betekenen voor bewegen en krachttraining.

Welke belasting past bij iemand?

Hoe kun je een oefening aanpassen?

Hoe bouw je de belasting verantwoord op?

Wanneer kun je iemand begeleiden bij het trainen en wanneer moet je juist zeggen: laat dit eerst beoordelen door een arts of fysiotherapeut?

Hoe meer ik daarvan begrijp, hoe beter ik iemand kan begeleiden binnen de grenzen van mijn eigen vakgebied.

Mijn doel is uiteindelijk heel praktisch:

Niet alleen kijken naar wat iemand vanwege een blessure niet meer kan, maar samen verantwoord zoeken naar wat nog wél mogelijk is.

Want een blessure kan betekenen dat je anders moet trainen.

Maar anders trainen kan nog steeds betekenen dat je sterker wordt.

—

Bronnen

[1] World Health Organization (WHO). WHO guideline for non-surgical management of chronic primary low back pain in adults in primary and community care settings. 2023.

Richtlijn voor de behandeling van chronische primaire lage-rugpijn, waaronder oefenprogramma’s en een persoonsgerichte aanpak.

[2] National Institute for Health and Care Excellence (NICE).
Osteoarthritis in over 16s: diagnosis and management (NG226). 2022.

Richtlijn voor de behandeling van artrose, waaronder op maat gemaakte therapeutische oefening, spierversterking en aerobe training.

[3] International Association for the Study of Pain (IASP). IASP definition of pain.

Wetenschappelijke definitie van pijn en toelichting op onder andere de invloed van biologische, psychologische en sociale factoren en het onderscheid tussen pijn en nociceptie.

[4] National Institute for Health and Care Excellence (NICE). Evidence review C: Clinical and cost effectiveness of exercise for the management of osteoarthritis. 2022.

Wetenschappelijke evidence review naar de effecten van oefentherapie bij artrose.

[5] Van Amstel, R.N., Weide, G., Wesselink, E.O., et al. A review and empirical findings of fasciae and muscle interactions in low back pain. Frontiers in Physiology. 2025;16:1604459.

Wetenschappelijke review, aangevuld met experimentele bevindingen, naar de interactie tussen fascia, spieren en lage-rugpijn. Beschrijft onder andere de rol van fascia bij krachtoverdracht, mechanotransductie, weefselaanpassing en mobiliteit. Een deel van de beschreven werkingsmechanismen is nog hypothetisch en vraagt om verder onderzoek.

Mijn verhaal: waarom ik Sterker met Ervaring ben begonnen

Wanneer ik door social media scroll, zie ik iedere dag weer dezelfde berichten voorbij komen.

“Binnen 6 weken een summerbody.”

“Verbrand 10 kilo vet zonder moeite.”

“Dit supplement verandert alles.”

“Gebruik mijn schema en krijg gegarandeerd resultaat.”

Het ziet er aantrekkelijk uit. Mooie foto’s, indrukwekkende voor- en na-resultaten en overtuigende verhalen. Maar achter veel van deze berichten schuilt een wereld die vaak weinig te maken heeft met gezondheid, duurzaamheid of wetenschap.

En juist daarom ben ik Sterker met Ervaring begonnen.

Ervaring boven hypes

Ik train zelf al sinds 1998.

In die jaren heb ik ontzettend veel geleerd. Niet alleen door successen, maar juist ook door fouten te maken. Ik heb periodes gehad waarin ik dacht dat harder altijd beter was. Ik heb blessures gehad. Ik heb geleerd hoe belangrijk techniek, herstel, voeding en geduld zijn.

Daarnaast heb ik jarenlang honderden sporters zien trainen. Beginners. Fanatieke krachtsporters. Mensen die wilden afvallen. Mensen die sterker wilden worden. En telkens zag ik hetzelfde gebeuren.

Mensen raken de weg kwijt.

Niet omdat ze niet gemotiveerd zijn.

Maar omdat er online zoveel tegenstrijdige informatie beschikbaar is dat niemand meer weet wat nu eigenlijk klopt.

De gevaarlijke belofte van snelle resultaten

We leven in een tijd waarin alles snel moet.

– Binnen zes weken gespierd.

– Binnen dertig dagen droog.

– Tien kilo kwijt voor de zomer.

Natuurlijk kun je in korte tijd gewicht verliezen.

Maar de veel belangrijkere vraag is:

Kun je het ook vasthouden?

Veel populaire diëten zijn zo streng dat ze simpelweg niet vol te houden zijn. Zodra mensen weer “normaal” gaan eten, komen de kilo’s vaak net zo snel terug. Soms zelfs meer dan daarvoor.

Dat is geen falen van de sporter.

Dat is een gevolg van een aanpak die nooit bedoeld was voor de lange termijn.

Ik geloof niet in tijdelijke oplossingen.

Ik geloof in gewoontes die je over vijf of tien jaar nog steeds kunt volhouden.

Supplementen zijn geen wondermiddel

Ook supplementen worden tegenwoordig bijna als magie verkocht.

De ene capsule zou vet verbranden.

De andere zou spiergroei verdubbelen.

Weer een andere zou je hormonen volledig herstellen.

Natuurlijk hebben sommige supplementen hun plaats.

Creatine bijvoorbeeld is uitstekend onderzocht.

Vitamine D kan voor veel mensen zinvol zijn.

Maar het grootste deel van de resultaten bereik je nog altijd met:

– goede voeding;

– voldoende eiwitten;

– slim trainen;

– voldoende slaap;

– herstel;

– consequent blijven.

Een duur potje poeder kan een slechte basis nooit compenseren.

Sterker nog: sommige producten worden verkocht met claims die nauwelijks wetenschappelijk onderbouwd zijn of zelfs schadelijk kunnen zijn wanneer ze verkeerd gebruikt worden.

Mijn advies zal daarom altijd eerlijk zijn.

Als je iets niet nodig hebt, zal ik dat ook gewoon zeggen.

Zwaarder is niet altijd beter

Misschien wel één van de grootste frustraties die ik zie in sportscholen is ego lifting.

Halters die veel te zwaar zijn.

Machines waarop het volledige gewicht is ingestoken.

Maar ondertussen wordt de oefening nauwelijks uitgevoerd zoals hij bedoeld is.

Het gevolg?

Minder spieractivatie.

Meer kans op blessures.

En vaak juist minder resultaat.

Ik ben veel meer geïnteresseerd in een perfecte uitvoering met een gewicht dat je volledig onder controle hebt.

Dat is misschien minder indrukwekkend voor degene naast je.

Maar jouw spieren weten het verschil wél.

Mannen en vrouwen zijn niet hetzelfde

Een ander onderwerp waar ik me over verbaas, is hoe weinig aandacht er wordt besteed aan de verschillen tussen mannen en vrouwen.

Hormonen hebben enorm veel invloed op:

– herstel;

– energieniveau;

– spieropbouw;

– vetverlies;

– trainingsbelasting.

Toch zie je nog vaak dat iedereen hetzelfde schema krijgt.

Dat werkt simpelweg niet.

Goede coaching kijkt naar de persoon.

Niet alleen naar het trainingsschema.

Meer dan alleen spieren

Voor mij draait gezondheid om veel meer dan alleen een laag vetpercentage of grote spieren.

Mentale gezondheid.

Stress.

Slaap.

Werk.

Gezin.

Blessures uit het verleden.

Zelfvertrouwen.

Al deze onderdelen beïnvloeden elkaar.

Juist daarom geloof ik in een brede aanpak waarbij training, voeding, herstel en leefstijl met elkaar verbonden zijn.

En waar nodig werk ik graag samen met andere professionals, zodat mensen niet zelf hoeven uit te zoeken bij wie ze moeten zijn.

Waarom ik dit doe

Ik ben geen twintigjarige influencer.

Ik verkoop geen snelle oplossingen.

Ik ben ook niet degene die je vertelt dat je zeven dagen per week moet trainen of zes verschillende supplementen nodig hebt.

Wat ik wél bied, is ruim 25 jaar praktijkervaring.

Ervaring als sporter.

Ervaring in het begeleiden van mensen.

Een wetenschappelijke achtergrond waardoor ik kritisch kijk naar onderzoek en niet zomaar iedere trend volg.

En vooral de overtuiging dat duurzame resultaten belangrijker zijn dan snelle resultaten.

Mijn belofte

Als jij met mij samenwerkt, zal ik je nooit vertellen wat je wilt horen.

Ik zal je vertellen wat je nodig hebt.

Soms betekent dat juist minder trainen.

Soms betekent dat meer eten.

Soms betekent dat een stap terug doen om er daarna twee vooruit te kunnen zetten.

Want uiteindelijk gaat het niet om hoe je er over zes weken uitziet.

Het gaat erom dat je over tien jaar nog steeds gezond, sterk en met plezier kunt bewegen.

Dat is precies waar Sterker met Ervaring voor staat.

Geen hypes.

Geen loze beloftes.

Geen verkooppraatjes.

Maar eerlijke begeleiding, gebaseerd op ervaring, wetenschap en gezond verstand.

En daar ben ik trots op.

Sterker door ervaring. 💙💛

Wil je persoonlijke begeleiding?

Iedere sporter is anders. Daarom werk ik niet met standaard schema’s, maar met persoonlijke coaching gebaseerd op meer dan 25 jaar praktijkervaring.